غربت شیشه ای پنجره را می شکنم

مبادا که خیالت برود تا به سرا پرده ی باد

غم سنگین سکوت اطلسی های تر باغچه ی دیروزی

گم شده در خم جادوی غریبانه ی حجم نفسات

-- شاهد از غیب رسید --

کاش این شاهد پرواز پرستوی دلم

پر پرواز مرا خط می زد

تا که آن شرم نگاه آتشین

بر دلم داغ شقایق می زد.

خسته ام

...

منتظرم هنوز در انتظار آهنگ کلام تو هستم ، تا بیایی و بگویی : سلام. و لبخندت را در چشمانم جا بگذاری و من قلبم را در آغوش تو . چه شبهایی در حسرت خنده هایت سر به آستان آسمان بلند کردم و چه کودکانه تو را بهانه می کردم. نمی دانم دیگر با کدامین ترانه باید تو را زمزمه کرد. دیگر از کدام کوچه پس کوچه های دلواپسی باید گذشت و تپش این دل بی قرار را به گیسوی درختان آویخت. تو در کدام قصه گم شده ای که تمامی ترانه های من در نبودت به بی وزنی می افتد. دلم تنگ است؛ برای تو ، برای لحظه های بی تکرار دیروز ، برای لمس احساس صدای واژه هایی که در آن سوی دیوار صداقت جاری بود.

دوست من؛ روزها در نهایت بی مهری یکی پس از دیگری می روند. شب که می شود دلم می خواهد رو به سوی آسمان بایستم و با نردبانی از حرفهای دلتنگی به پیشواز مهتاب بروم. آن بالا حال و هوای دیگری دارد. آن بالا نه از وحشت خبری است و نه از گریه. دیگر نمی خواهد نگران بیماری مادر و سرفه های پی در پی او بود. دیگر نمی خواهد پدر ساعت ها کار کند و شبها با دنیایی خستگی سر بر بالین بگذارد. از کابوس های شبانه هیچ اثری در آنجا نیست. از دره های ژرف که هر لحظه می خواهند گریبان گیرم شوند و مرا در خود ببلعند. دوست من، دلم برایت تنگ شده. تنهایم. تنهاتر از تنهایی. هق هق همه ی وجودم را گرفته.

امشب تو را برای همیشه از خدا خواستم و از خودت. کلامم را در سبد یاس های وحشی پیچیدم و آن را در قایقی از جنس صداقت از رودخانه های پر پیچ و خم زمانه گذراندم تا روح تو را تسخیر کند ، اما... اما زمان به سرعت سپری می شود و تو حتی نمی خواهی برای ماهی قرمز دریاچه احساسم دستی تکان بدهی. تو حتی صدای قدم های دلم را انکار می کنی. می دانم که برای تو هنوز همان غریبه ی روز نخستم. می دانم غریبه یعنی فاصله. یعنی دیوار بین دست های من و تو . یعنی جدا بودن از تمام بودن ها. اما؛ قسم به تو و قسم به تمامی عاشقان گمنام ، که من به تو و هر آنچه تو می خواهی، وفادارم.